Zijn zacht gezicht, zijn glimlach en zijn lok zijn sinds enkele jaren niet meer weg te denken uit de Franstalige mediawereld. Tussen het succes van zijn Suarez-band, die we u niet meer hoeven voor te stellen, en zijn statuut van coach in het programma The Voice Belgique (dat we ook niet meer voorstellen), heeft Marc Pinilla uit Bergen radio en televisie veroverd.

Naar aanleiding van de release (op 17 maart) van “Ni rancœur, ni colère”, het vierde album van Suarez, hebben we hem ontmoet bij een heerlijke Italiaanse cappuccino in het Van Der Valk Congres Hotel in Bergen. Toevallig vond het gesprek plaats de ochtend van 27 januari, amper enkele uren na de plechtige uitreiking van de D6bels Music Awards aan kunstenaars uit de Federatie WalloniëBrussel. Hij was er zelf niet bij, maar de avond voordien werd hij indirect bekroond via de twee prijzen (Solokunstenaar en Ontdekking van het jaar) die werden toegekend aan zijn beschermelinge Alice On the Roof, voor wie hij de productie doet sinds hij haar in 2014 heeft ontdekt tijdens The Voice. Maar vandaag, na maanden werk voor het Bergense wonderkind, staat Marc Pinilla weer op de planken met zijn band en zet hij zich weer volledig in voor de promotie van een Suarez dat gewoon een beetje anders is… 

Om het nog even over de uitreiking van de D6Bels Music Awards te hebben: wat voelt u als “ontdekker” en producer bij deze dubbele bekroning van “uw” Alice?

Marc Pinilla — Ik ben heel trots dat ik de producer van die kunstenares ben. Dat vergde enorm veel werk, inzet en zelfs onbaatzuchtigheid, bijna zoals een vader doet voor zijn kind. Producer zijn, dat is werken voor iemand anders, zonder aan zichzelf te denken. Twee jaar lang hebben we aan haar album gewerkt (NVDR: ‘Higher’, dat uitkwam in januari 2016), maar ook om van dat charmante en getalenteerde meisje een volwaardige artieste te maken. Dat was een lang proces en vergde veel werk en overleg. Ik ben heel tevreden over en trots op haar. Ik was echter niet op de prijsuitreiking, maar heb ze gevolgd op de televisie. Ik had rust nodig en wilde er een beetje afstand van houden. Ik ben volop bezig met het uitbrengen van de plaat en moet opnieuw aan mezelf denken, aan wat ik doe, aan mijn volgend boek. Met de band zijn we aan het repeteren voor ons concert in de Ancienne Belgique, binnen enkele dagen, op 4 februari. Omdat ik twee jaar producer was, had ik inderdaad redenen om op de prijsuitreiking aanwezig te zijn, maar nu zet ik weer mijn petje van kunstenaar op en moet ik me enkel op dat aspect toespitsen

Vandaag komt u dus terug met Suarez en een nieuw album. Een latent verlangen om weer op de bühne te staan?

M. P. — Dit album komt drie jaar na het vorige. Goed, je moet er natuurlijk ook het tussentijdse album van Alice On the Roof bijtellen. Maar ja, ik wilde terug op het toneel staan. Ik heb daar nooit afscheid willen van nemen. Die afwezigheid was nodig. Het vorige album (‘En équilibre’, 2014) werd sterk overbelicht. Al die festivals, al die concerten... Voeg daar ook nog The Voice Belgique bij. Het album liep als een trein, maar ik moest een beetje afstand nemen. Wanneer je door heel die mediawereld wordt opgeslorpt, is je kijk op kunst en muziek een beetje verstoord. Als je altijd in beweging bent, neem je geen afstand. Ik kan moeilijk creatief zijn wanneer ik beweeg. Er is wat introspectie nodig, en een tournee en promotie laten dat niet toe. Wat ik wilde en wil maken, zijn mooie liedjes. Het deed deugd om een jaar in mijn hol te blijven zoals een beer. Daarna heb je meer behoefte om terug te keren, op de planken te staan en campagne te voeren voor jezelf, dat wil zeggen om mee te delen wat je in je hol hebt gemaakt.

‘Ni rancœur, ni colère’ is een album waarin de liefde het alomtegenwoordige onderwerp is. Maar de titel van het album, die ook de titel is van de single die nu op grote schaal door de media wordt uitgezonden, laat dat thema niet direct doorschemeren… Waarom koos u die titel voor heel het album?

M. P. — Om te beginnen is liefde een eeuwig en universeel thema, dat mij geweldig aanspreekt en waarover ik spontaan schrijf. ‘Ni rancœur, ni colère’ lijkt me een goede samenvatting van de persoon die ik ben geworden, die ik nu ben, in 2017. Ik ben altijd een angstig iemand geweest, die alles wilde, en wel onmiddellijk. Vóór vandaag, was ik niet bedaard. Die tekst, die in feite gaat over een ex, over een breuk, staat tamelijk goed symbool voor die rustige toestand. Na de chaos en de problemen, had ik van alles afstand genomen. Grosso modo wil ik zeggen dat ik terugkeer en me veeleer goed voel. 

Werd dit album anders opgevat dan de drie vorige?

M. P. — Ja, absoluut. Het werd op een heel andere manier gemaakt. Vroeger vertrokken we altijd van een muzikale kleur, een gimmick, een pakkende melodie. Samengevat kan men zeggen dat we in feite vertrokken van een esthetiek om een liedje te maken. Nu zijn we vertrokken van de liedjes om een esthetiek te ontwikkelen. Dat is een heel ander proces. We hebben voorrang gegeven aan de liedjes, wat voor ons helemaal nieuw was. We zijn teruggekeerd naar de basis. Een liedje, dat is een gitaar en een zangmelodie. Voordien vonden we een gitaarriff, een Afrikaanse klank, een speciaal ritme. Op basis daarvan probeerden we een liedje te maken. Volgens mij leidde dat tot halve liedjes. Ik ben zeer trots op wat we vroeger hebben gedaan, maar ik wilde een album maken waarbij eender wie zich aan de piano kan zetten, een album dat door iedereen en voor iedereen kan worden gespeeld, zoals het door mij alleen wordt gespeeld op gitaar… Een echt liedje heeft enkel melodie en tekst nodig om te bestaan. Naar dat begrip zijn we teruggekeerd. Dat is ook wat we gedaan hebben met Alice On the Roof: alle liedjes werden gemaakt met een piano en met haar mooie stem. We hebben verhalen verteld. Ik denk dat het dát is, wat echt werkt en wat het meest waarachtige is.

U denkt dus dat dit album beter geslaagd is dan de andere?

M. P. — De andere drie albums waren misschien zeer geslaagd voor de kunstenaar, voor de persoon die ik vroeger was, maar minder voor degene die ik nu ben. Ik heb er meer behoefte aan verhalen te vertellen. Tegenwoordig wil ik helemaal achter mijn verhaal staan. Daar had ik vroeger minder behoefte aan. Toen wilde ik een goed refrein hebben, een echte punchline, een goede gimmick die de mensen zou doen zingen, maar nu schenkt me dat minder voldoening. Scheppend werk wordt persoonlijker, ik heb er nood aan te reizen en te doen reizen aan de hand van een verhaal en niet alleen door een sfeer.

Zijn er in het album één of meer stukken die u meer aanspreken dan andere?

M. P. — Ja, ik hou speciaal van ‘Si seulement’, elektrische piano en stem. Maar goed: eigenlijk hou ik van alle stukken. We hebben er een dertigtal gemaakt, waaruit we er elf hebben gekozen. Ik had dus keuze genoeg en ik wilde achter elk liedje kunnen staan; geen enkel stuk mocht voor mij niet authentiek zijn of minder dan de andere. Ik hou ook veel van het laatste, ‘Voir la mer’. Mijn voorkeur gaat eigenlijk uit naar de twee rustigste. Misschien zal ik ooit een album maken met alleen maar heel zachte liedjes, een intimistisch album. Het probleem met die rustige stukken duikt op wanneer men op het podium staat. Suarez barst van energie, we houden van feesten en van bewegen; in dat opzicht kunnen rustige liedjes blokkerend werken.

We vinden u in het album ook terug in een zeer verfrissend duo met Alice On the Roof; een coverversie van “L’Amour à la plage”, de hit uit 1985 van Niagara…

M. P. — Het coveren van een hit is een oefening die we voor elk album deden. Een cover maken is heel ludiek, want je bent volledig vrij. Je hoeft niets te creëren, je hebt geen schrijfangst. Je hebt al iets en dat is enkel een puzzel die je uiteen moet halen en weer leggen op een andere manier. Dat is heel leuk en ik ben dol op die oefening. ‘L’Amour à la plage’ vond ik een origineel liedje – althans wanneer je enkel de tekst neemt – vooral omwille van de tweede laag die je erin vindt. Nu spreekt de esthetiek van de jaren 1980 mij niet echt aan. Dus heb ik op die uit de toon vallende tekst de esthetiek overge
bracht waar ik van hou. Ik had onmiddellijk het idee dat ik dat liedje moest vertolken met Alice.

Bent u uiteindelijk tevreden en zelfs gelukkig met het eindresultaat?

M. P. — Ik voel me goed bij dat album, maar het jaagt me schrik aan in de mate waarin we niet voor de gemakkelijke weg hebben gekozen, zoals we dat vroeger hadden kunnen doen. Hier is niets onmiddellijks aan. We hebben niet naar “ohohoho”-reacties gestreefd. Het album is toegankelijk, doch een beetje minder direct dan de andere. Maar goed, we maken natuurlijk geen heel ingewikkelde mediatheekmuziek. Niettemin is het bij het eerste beluisteren minder toegankelijk dan alles wat wevoordien hebben gemaakt, zodat ik veel schrik heb voor wat de mensen er gaan van denken. Hier heeft men een andere lezing van Suarez, een andere aanpak. Het voordeel is dat dit misschien andere mensen zal aantrekken, een ander publiek dat ons nu pas zal ontdekken. 

“Wanneer je door heel die mediawereld wordt opgeslorpt, is je kijk op kunst en muziek een beetje verstoord. Als je altijd in beweging bent, neem je geen afstand. Ik kan moeilijk creatief zijn wanneer ik beweeg. Er is wat introspectie nodig, en een tournee en promotie laten dat niet toe.”

Ondanks het succes dat u de voorbije tien jaar hebt gekend, hebt u besloten in de streek van Bergen te blijven voor uw creatief werk en om u verder te ontplooien. Wat betekent dat tegenwoordig, muziek maken in Wallonië?

M. P. — Ja, onze studio bevindt zich nog altijd in Hautrage, een dorpje waar we, tussen twee koeien en vier ganzen, een kamer van 10 m² betrekken. In Wallonië is er een overvloed aan zulke rustige plaatsen. Zo kan men vrijer zijn en zich volledig toeleggen op het creatieve werk. Ik kan me zelfs geen halve seconde inbeelden dat ik een album zou kunnen maken in een grote stad! Dat is ondenkbaar. Zelfs leven in dergelijke stad... Ik wil geen drukte, maar heb behoefte aan rust en aan ruimte. Wat heel goed is in Wallonië, is dat men tegelijk ook dicht bij die drukte zit en men er gemakkelijk naar toe kan gaan. Dat is tamelijk leuk en dat is de reden dat ik niet uit Bergen vertrek. Je hoeft niet te geloven dat je in Londen of Parijs het Eldorado zult vinden. Het is daar integendeel veel harder. Er is veel meer concurrentie en er zijn enorm veel getalenteerde mensen die erbij willen zijn. Daar is het dus nog moeilijker om boven de rest uit te stijgen. In Wallonië zijn er misschien minder mogelijkheden om een vedette te worden en om internationaal door te breken, met de buitensporige inkomsten die daarmee gepaard gaan, maar er zijn meer mogelijkheden om er rustig van te leven en om in alle vrijheid te doen wat je wilt. Hier bestaat een soort artistieke vrijheid die elders moeilijk te vinden is. Maar dat neemt niet weg dat we dikwijls naar Parijs gaan, bijvoorbeeld. We hebben trouwens onlangs een contract gesloten met Sony France.

Hebt u nog andere activiteiten buiten Suarez en de productie van Alice On the Roof?

M. P. — (Lacht). Wacht, ik ga u zeggen wat ik allemaal doe en dan zullen we zien of 24 uur daar voldoende voor
zijn! Ik ben musicus, componist en zanger van Suarez. Ik ben er ook de woordvoerder en de manager van. Ik ben de producer van Alice On the Roof. Ik ben coach bij The Voice. Ik ben ook bestuurder bij Sabam. Ik heb een gezin, vrienden en een netwerk dat tot buiten de muziekwereld reikt. Het is te veel. Soms zou ik graag een hobby hebben, maar daarvoor heb ik geen tijd. Je beroep heeft altijd en overal voorrang en het neemt alle ruimte in.

Wat inspireert u momenteel?

M. P. — Ik consumeer veel vormen van cultuur. Het probleem met het huidige systeem en de huidige samenleving is, dat je alles moet consumeren, maar heel weinig van dat alles. Ik ben in die val getrapt met Deezers en andere Spotify’s. Ik ben geen fan meer van iets bepaalds, maar doe vooral aan overconsumptie. Ik neem van alles het beste. Vroeger versleet men cd’s en cassettes tot op de draad, men was er fan van en zelfs aan verslaafd. Het huidige systeem van kunstconsumptie bestaat uit een overaanbod waardoor we niet echt consumeren. Anderzijds is het prachtig dat we een uiterst gevarieerd palet hebben. Om op uw vraag te antwoorden: er zijn niet enkele dingen die me inspireren, maar 1000! Ik besef dat mijn eigen project in die massa verloren kan gaan. Dat is angstaanjagend, maar ik denk dat sommige mensen daardoor Suarez ook kunnen ontdekken zonder ernaar gezocht te hebben.

Van consumptie gesproken: gaat het album “Ni rancœur, ni colère” in verschillende vormen verschijnen?

M. P. — Ja, het verschijnt natuurlijk op cd, maar voor de eerste keer zullen we ook een 45-toerenplaat uitbrengen. Een verrassing voor de fans. Overal zie je 33-toerenplaten, maar ik wilde een single maken. Tijdens concerten zullen we die tegen kostprijs verkopen; een A-kant met ‘Ni rancœur, ni colère’ en een B-kant met ‘L’Amour à la plage’. Ik ben er trots op. Het is een heel mooi voorwerp.

BIO EXPRESS
2007 Oprichting van Suarez
2008 Eerste album van Suarez ‘on attend’
2010 Het tweede album van Suarez, ‘L’indécideur’, komt uit. Het wordt meteen een gouden album.
2013 Hij wordt coach voor het tweede seizoen van ‘The voice’. In 2014 doet hij hetzelfde voor het derde seizoen en in 2017 voor het zesde seizoen.
2014 2014 Het derde album, ‘En équilibre’, verschijnt en behaalt weer goud.
2015 Oprichting van het label ‘Label et La Bête’, waar Alice On The Roof een contract krijgt.
2016 Hij produceert het eerste album van Alice On The Roof, goud.
2017 Vierde album van Suarez, ‘Ni rancœur, ni colère’

VOLGENDE CONCERTEN

24 MAART Spirit of 66 — Verviers
25 MAART Cultureel Centrum van Moeskroen
1 APRIL Le Manège — Bergen
8 APRIL Reflektor — Luik
26 APRIL Kulturfabrik — Luxemburg

« Ni rancœur, ni colère », release op 17 maart

www.suarezlegroupe.be