Waw magazine

Waw magazine

Menu

HET KASTEEL VAN DOORNROOSJE

Wist u dat het kasteel van Vêves, in Celles, het huis is van Doornroosje ? Het kasteel dat op een rots is opgetrokken, werd als uitzonderlijk erfgoed van Wallonië geklasseerd. Het verbaast ons geenzins dat het in 2019 verkozen werd tot favoriete bouwkundig erfgoed van Wallonië ?

 


Een reis doorheen de tijd, die u langs trappen en gewelfde doorgangen naar de grote eetzaal, de elegante salons en de binnenkoer met haar vakwerkgalerij voert.

Tot voor enkele jaren floreerden grote borden aan de randen van de Waalse autowegen. Op één ervan stond: “Drie potloden tekenen de hemel”. Zo beschreef de dichter-zanger Julos Beaucarne het kasteel van Vêves, dat geflankeerd wordt door torens met kegelvormige daken, en op de beboste valleien van de Mirande en de Ry de Vêves uitkijkt.

Het is deze ligging, die de oude weg van Dinant naar Rochefort domineert en beheerst, die de bouw van een kasteel in de 7e en 8e eeuw verklaart. Het was Pepijn van Herstal, overgrootvader van Karel de Grote, die er in de 8e eeuw zijn leengoed van maakte, waarschijnlijk ook aangetrokken door de nabijheid van de hermitage van de heilige Hadelinus, een monnik uit Aquitanië die de streek kwam evangeliseren.

Goede en slechte tijden

Zoals zovele andere heeft het kasteel zijn momenten van glorie en ongenade gekend en werd het in de loop der eeuwen getransformeerd. Het was eerst een houten, fragiel bouwwerk, dat werd verwoest en vervolgens in de 12e eeuw in steen werd opgetrokken. In het begin van de 15e eeuw werden de gebouwen door een brand vernield voordat ze door de Heren van Beaufort werden heropgebouwd.

Het middeleeuwse kasteel was een verdedigingsfort, met een stevige buitenmuur die de vijfhoekige binnenplaats omsloot en tot halverwege de torens reikte. Het hoofdgebouw leunde tegen de zuidwestelijke muur aan en een steile toegangsweg leidde naar een kasteeltje dat schuin van de buitenmuur af stond.

Tijdens de Renaissance werd het omgevormd tot een residentieel kasteel. Op de binnenplaats werd een vakwerkgalerij gebouwd en aan de ommuring werden stevige kalkstenen constructies bevestigd. Later, in de 18e eeuw, werd de toegangshelling verbouwd om de doorgang voor koetsen mogelijk te maken. Binnen werden de ruimtes opnieuw ingedeeld om plaats te bieden aan luxueuze appartementen, ingericht in de stijl van Lodewijk XV en Lodewijk XVI.

Restauratiewerken gedurende tien jaar

Het kasteel werd door de revolutionairen in 1793 vernield en ook door de soldaten die het bij de bevrijding in 1945 bezetten, werd het beschadigd. De lethargie duurde voort tot Graaf Christian de Liedekerke Beaufort, vader van de huidige eigenaar, een non-profit organisatie oprichtte met als doel het kasteel open te stellen voor het publiek. Tussen 1969 en 1979 werden door deze vereniging belangrijke restauratiewerken uitgevoerd. Met de hulp van de Staat werd bijvoorbeeld de wapenzaal hersteld met prachtige zandstenen tegels afkomstig uit de oude steengroeven van Spontin en Chevetogne. Die was in de 18e eeuw verdeeld in appartementen en de schoorsteen was bedekt met planken. De renovatiewerken maakten het ook mogelijk om in een kamer achter een dichtgemetselde deur een trap te vinden die naar een van de torens leidde.

Een familiegeschiedenis

De geschiedenis van het kasteel van Vêves, in Celles, één van de mooiste dorpen van Wallonië, is ook die van een lange familiale afstamming. Vanaf de 12e eeuw werd de geschiedenis van de heerlijkheid van Celles-Vêves verward met die van de heren van Beaufort. Deze machtige familie nam deel aan de meeste feodale conflicten in de regio. Zoals de Oorlog van de Koe, die het graafschap Namen en het prinsdom Luik teisterde tussen 1275 en 1278, en het beleg van Dinant, in de 15e eeuw, toen de stad met de grond gelijk werd gemaakt door Karel de Stoute. In 1609 ontdekte een houthakker in het hart van een eik die hij juist had geveld, het beeld van een terracotta Maagd, dat naar het oratorium van het kasteel van Vêves werd overgebracht en zoveel enthousiasme wekte dat het wonderbaarlijk werd verklaard. Op de plaats waar de boom stond, lieten de Beauforts een sanctuarium bouwen, dat later werd vervangen door de huidige kerk Notre-Dame de Foy, een bedevaartsoord in de buurt van Dinant.

Na een huwelijk in 1761 kwam het kasteel in handen van de graven van Liedekerke Beaufort de Celles, die het vandaag nog steeds bezitten. Sommigen van hen schreven geschiedenis, zoals Augustin de Gavre die ambassadeur van de Pauselijke Staten was. Zijn vrouw, Charlotte, was de dochter van de Markiezin de la Tour du Pin Savenet. Dezelfde vrouw die het Dagboek van een vijftigjarige vrouw schreef, met haar herinneringen als hofdame van koningin Marie-Antoinette, de donkere uren van de Terreur en haar immigratie naar Amerika. Het moet gezegd worden dat haar beide grootvaders op het schavot gestorven zijn !

Gewelfde gangen, ciderpers …

Het is dus zowel de geschiedenis van het kasteel als die van de familie die de bezoeker aanschouwt aan de hand van 18e eeuws meubilair, wapenschilden, porselein, schilderijen, gravures en tekeningen die de kastelen van de streek voorstellen … Een reis door de tijd die langs trappen en gewelfde gangen voert om elegante salons te ontdekken, de gewelfde kapel, de grote eetzaal of de veel rustiekere keuken, gelegen in het oudste gedeelte, met zijn broodoven, vijzel, ketelhaak en ciderpers. En dan is er nog de slaapkamer van … Doornroosje met de slapende prinses, het spinnewiel en zijn schuldige spinklos.

Op zoek naar de Graal



Mao, 6 jaar, en zijn kleine broertje Thaïs, 3 jaar, zijn helemaal enthousiast om de degens te kruisen op de grasvelden van het kasteel. Voor deze kinderen, die met hun familie uit de streek van Bergen zijn gekomen, is het geen alledaagse gelegenheid om een helm en een tuniek op te zetten en een zwaard en een schild te hanteren in een echt kasteel, terwijl ze (heel) jonge prinsessen in hun prachtige kleren ontmoeten ! De ouders daarentegen hebben enige moeite om een monogram te herkennen op een reproductie van een verlichting op een muur.
Gezinnen worden uitgenodigd voor een schattenjacht met zeven vragen die leiden naar niets minder dan de Heilige Graal die in 1229 door een ridder werd meegebracht van de kruistochten en vroom wordt bewaakt, beschermd en verdedigd binnen de muren van het kasteel van Vêves. Met andere woorden : DE schat die Lancelot, Parzival en de beste ridders, alsmede vele edelen, heren, schurken en bedriegers hardnekkig hebben gezocht in de hoop het eeuwige leven te verkrijgen !
We beseften dat gezinnen terughoudend waren om een kasteel binnen te gaan, dus besloten we de trend te keren door deze speurtocht aan te bieden,” legt Laura Moreau, de manager van de site, uit.
Deze bezoeken aan het kasteel en de omgeving ervan komen nog bovenop de andere voorgestelde activiteiten. Interactieve rondleidingen in vier talen (Frans, Nederlands, Engels en Spaans) of rondleidingen gereserveerd voor families en aangepast aan kinderen (verkleed) met animaties : ridderslagen, kennismaking met middeleeuwse dansen, mini kruisboogtoernooi …


www.chateau-veves.be
 

Thierry Desiraut In Houyet bevindt zich de Royal Golf Club du Château d’Ardenne, die in 1895 door Leopold II werd geopend. De aanleg begon al in 1874, waardoor dit de oudste golfbaan van het land is.

Wat later zou Leopold II trouwens ook de golfbanen van Oostende (1905) en van Ravenstein in Brussel (1906) laten aanleggen. De vorst had een neus voor zaken en een visie op de economische ontwikkeling van het land. ‘Hij wilde vooral het toerisme tot ontwikkeling brengen door een welgestelde Britse clientèle aan te trekken’, vertelt Emmanuel Raguet, kapitein van de golfclub. ‘Welnu, op een kilometer van het Kasteel van Ciergnon bezat de koning het Kasteel van Ardenne, dat honderden kamers had. Hij besloot het om te bouwen tot een luxehotel bij de golfbaan. Vandaag blijft van het kasteel enkel de Tour Léopold over, waarin sinds 1950 het clubhuis is gehuisvest. Het is namelijk in dat jaar dat de Kroon het terrein aan een groepje vrienden schonk om er een 9-holesbaan aan te leggen. In de loop der jaren hebben ze die uitgebreid en vandaag hebben ze een 18-holesbaan.’ Dit parcours in het hartje van de vallei van de Lesse is veeleisend, en net zoals de streek moeilijk en heuvelachtig. De koninklijke familie, en in het bijzonder Leopold III die een uitstekend golfspeler was, bezocht regelmatig deze plek met haar eeuwenoude bomen, waaronder een aantal erg zeldzame variëteiten. De liefhebbers kunnen hun geliefkoosde sport ook tussen andere overblijfselen uit het verleden beoefenen, zoals de kapel, het openluchttheater uit 1889 of een fontein uit porfier en gietijzer. Een aangenaam reisje in de tijd en de natuur.

‘De club telt 400 leden, allemaal gecoöpteerd, om de geest van de golf in de ware traditie te bewaren. De club heeft trouwens geen commercieel doel. Ze wordt beheerd door een vzw en moet zich dus met niets anders bezighouden dan met de beoefening van de sport, ook al ontvangen we tijdens de week met plezier competities georganiseerd door bedrijven en verenigingen’, besluit Emmanuel Raguet, een trots lid van een koninklijke club in alle betekenissen van het woord.

www.royal-ardenne.be

 

 

Een rustieke vakantiewoning op een steenworp van een koninklijk domein

Ferage. Dertien huizen, een kasteel, een kapel, een eik, een eeuwenoude linde en een handvol inwoners die vergroeid lijken met het landschap. De tijd lijkt geen vat te hebben op dit gehucht, dat deel uitmaakt van de gemeente Mesnil-Église (Houyet). Dat heeft zo zijn redenen, want het kasteel van Ferage en de gronden errond maken net als de naburige kastelen van Fenffe, Villers-sur-Lesse en Ciergnon deel uit van de Koninklijke Schenking, anders gezegd van de nalatenschap die Leopold II overmaakte aan de Belgische staat. Omdat we hier te maken hebben met beschermd erfgoed is nieuwbouw verboden. Manon Rauwers, die afkomstig is uit het dorp, keerde hier terug na een lang verblijf in Zuid-Amerika en had geen enkele moeite om alles en iedereen te herkennen. “De tijd speelt hier geen rol: ik zou echt nergens elders kunnen leven!” vertelt de lerares. Ze ontdekte dit plekje in de Condroz in 1963, op vijfjarige leeftijd. Toen besloten haar ouders, aangetrokken door de natuur en de jacht, om Schaarbeek te verlaten. Ze namen hun intrek in het kleine kasteel van Ferage, een overblijfsel van de voormalige heerlijkheid die Leopold I had aangekocht. “Ik ben er opgegroeid en mijn vader woont er nog altijd. Als hij sterft, wordt mijn oudste broer de bevoorrechte huurder, maar wij kunnen het kasteel nooit kopen…”legt ze uit.

 

De stempel van een kunstzinnige meubelmaker

Dat maakt ook niets uit. Manon bezit vandaag een bijzonder fraaie, statige woning op het pleintje, naast de kapel en het piepkleine kerkhof waar haar mama begraven werd. Het pand is opgedeeld in tweeën. Aan de tuinzijde ligt het privégedeelte, waar zij woont, terwijl het deel aan de straatzijde werd ingericht tot vakantiewoning voor zes personen. Overigens is dat een gîte met een heel eigen karakter! ‘La Source de Manon’ of Bron van Manon draagt echt de stempel van haar jongere broer. In 2000 kreeg deze meubelmaker het idee om eventjes geen traditionele meubelen meer te vervaardigen en al zijn energie en verbeeldingskracht te wijden aan de renovatie van een vroeg 20ste-eeuwse schuur. Het werd een complete gedaantewisseling, want vertrekkend van vier muren en een dak bouwde de kunstenaar een opeenvolging van prachtige vertrekken, verdeeld over drie niveaus. En uiteraard speelt hout daarin de hoofdrol.

Ik had meerdere jaren in Suriname gewoond en toen ik terugkeerde, stortte Simon zich samen met zijn medewerker op het avontuur. Ik kon hem meteen overtuigen om het gebouw op te delen. Op die manier had ik een plek om te wonen en kon hij rekenen op vaste inkomsten. Toen het project afgewerkt was, heb ik al snel het beheer en de promotie van de vakantiewoning op mij genomen. In 2010 beschikte ik dan over de middelen om het huis te kopen. Ik heb wel enkele praktische wijzigingen laten uitvoeren. Zo was de salon heel groot – het was een trefpunt voor biodansers! – en dus besloot ik om een ronde muur te plaatsen. Maar ik zag er wel op toe dat er niet geraakt werd aan de bijzonder mooie mozaïekvloer. Elders heb ik een muur gesloopt om de eetkamer te vergroten. De laatste tijd heb ik flink wat boekingen voor de gîte, die van het Commissariaat-Generaal voor Toerisme drie korenaren kreeg! Er zijn drie slaapkamers, waarvan eentje speciaal voor kinderen, maar toch blijft de belangrijkste troef de woonkamer: die heeft namelijk perfecte afmetingen!

 

Een geheime kamer en een zwangere vrouw

Die woonkamer is een evenwichtige mix van ambachtelijke vakkennis en exotische smaak. De kunstig bewerkte boomstammen van Igor vullen de ruimte, terwijl de ziel van Manon het kleinste hoekje opfleurt. De gasten kijken verbaasd naar de primitieve sculpturen in de salon, de bewerkte vormen van de eikenhouten tafel in de eetkamer en de muren van onbewerkt hout in de woonkamer. En ze zoeken naar de betekenis van de muurkunst uit Suriname en Turkije. Misschien slagen ze erin om zonder de hulp van de vrouw des huizes de ‘geheime kamer’ te vinden … En wellicht duurt het eventjes voor ze zien dat de plek ook bewoond wordt door een zwangere vrouw!

‘La Source de Manon’, gelegen in de schaduw van de legendarische linde, is niet alleen een gîte waar men zich naar hartenlust kan ontspannen in een natuurlijke omgeving. Het is ook een plek om te herbronnen, om terug te keren naar wat echt waardevol is – een gelegenheid om zichzelf vragen te stellen. Misschien blijft de tijd hier ook wel even stilstaan om uit te blazen!

 

Gastenkamer in Wallonië ‘La Source de Manon’

Ferage, 11 bte 1

B-5560 Houyet

+32 (0)82 22 72 76

+32 (0)477 93 03 79

[email protected]

www.lasourcedemanon.be

 

WAT IS ER TE ZIEN EN TE DOEN?

Wandelen rond het koninklijk golfterrein en de koninklijke halte

95% van mijn klanten is Nederlandstalig,”zegt Manon, maar daar heeft ze geen moeite mee: ze heeft immers in Suriname gewoond.“Als er kinderen bij zijn, stuur ik het gezelschap snel in de richting van de grotten van Han, het park van Furfooz of het domein van Chevetogne. In deze regio vind je ook heel veel mooie kastelen, zoals dat van Lavaux-Sainte-Anne of dat van Vêves, ook kasteel van de Schone Slaapster genoemd. Als mijn gasten de Lesse willen afvaren, adviseer ik hen voornamelijk om de kleine route vanaf Gendron te volgen. Het andere parcours is immers heel lang en bijzonder druk. En verder heeft de streek nog twee bijzondere troeven. Vooreerst het prachtige parcours van RAVeL tussen Houyet en Jemelle. En vervolgens het netwerk van bewegwijzerde wandelroutes door het bos. Persoonlijk verkies ik de 6,3 km lange wandeling rond de Royal Golf Club d’Ardenne. Vanuit Houyet wandel je over het statige golfterrein, dat eveneens deel uitmaakt van de Koninklijke Schenking. Onderweg ontdek je het voormalige privéstation waar Leopold II en zijn gasten van de trein stapten en dan met een koets vervoerd werden naar het Château d’Ardenne, toen een luxehotel. Dat brandde af in 1968, maar de resten van de halte royale of koninklijke halte kun je nog altijd zien, ze lijken wel de ruïnes van een feodaal kasteel. Zo aan de rand van de spoorweg is dat wel een heel vreemd gezicht!

 

Met de steun van het Algemeen Commissariaat voor Toerisme

Your opinion counts