Waw magazine

Waw magazine

Menu
© Julie Calbert

ALICE ON THE ROOF

  • Portrait
Hainaut  / Mons

Door Mélanie Noiret

Roze en fris als de dauw

 De spontane jongedame uit Bergen ziet er inderdaad braaf uit, maar vergis u niet, want ze is vastberaden en vernieuwend!

 

 

Missen kun je haar onmogelijk, want ze zit overal! Op radio en televisie, in de pers… Haar lange kauwgomroze haardos spreekt de mensen aan, maar toch zijn het haar heel speciale stem en haar uit een mengsel van akoestische pop en elektronische klanken bestaande muzikale wereld die echt de belangstelling wekken. De in Bergen geboren Alice Dutoit is nu beter bekend onder de naam Alice on the roof, een grappige woordspeling op haar familienaam. Misschien opdat ze niet zou vergeten wie ze is en waar ze vandaan komt? Het Belgische publiek leerde haar kennen tijdens het variétéprogramma The Voice Belgique in 2014. De jonge vrouw viel op door haar onmiskenbaar talent en haar op zijn minst ouderwetse stijl van een braaf plattelandsmeisje. Maar in die schelp schuilde een goed verborgen parel. In plaats van “onschuldig”, bleek Alice Dutoit al een ervaren debutante te zijn. Als kind zong ze reeds in een koor en speelde ze piano. Toen ze aan The Voice deelnam, had ze juist een tamelijk vruchtbaar jaar in de Verenigde Staten achter de rug. Inwendig leeft ze in een volstrekt andere wereld dan degene die ze zichzelf enigszins oplegde tijdens de uitzending. En ook al won ze die niet, toch heeft haar optreden indruk gemaakt. Gezien haar huidig succes als Alice on the roof, bleek die “mislukking” in feite haar grootste geluk te zijn. Jurylid Marc Pinilla, frontman van de groep Suarez, stelt belang in dat zogenaamde “modelmeisje”. Kort na het einde van The Voice, neemt hij haar onder zijn hoede, gaat met haar aan het werk en brengt haar voor het voetlicht met de hulp van de Londenaar Tim Bran, een producer van succesrijke jonge muzikanten (London Grammar, La Roux, KT Tunstall...). Momenteel vult de roze en frisse Alice on the roof enkele van de befaamdste Belgische zalen. Haar album komt uit op 22 januari 2016 en er liggen al heel wat concertdata vast in België en daarbuiten, meer bepaald in Nederland.

 

Enkele uren voor haar eerste optreden in de Ancienne Belgique te Brussel ontmoetten we haar in haar loge.

 

Kunt u ons vertellen over de artistieke leerschool die u doorliep?

AOTR — Mijn ouders zijn dol op muziek. Toen ik 5 jaar was, begon ik in een koor te zingen en bleef dat doen tot op mijn 18de. Dat was het koor Les Grillons uit Hautrage, dicht bij Saint-Ghislain. Het is bij dat plaatselijke koortje dat ik heb leren zingen. Men schreef mij ook in voor pianolessen aan de academie en dat ging mij heel goed af. Aan het einde van de middelbare school ben ik voor een jaar naar de Verenigde Staten getrokken, om in Oregon mijn retorica nog eens over te doen. Ik werd lid van een van de drie schoolkoren, namelijk datgene waarvoor je auditie moest doen. Ik had drie uur koor per dag. Gekkenwerk! Geen klassieke zang, zoals hier, maar veeleer wat men op televisie ziet. Echte shows! Door die ervaring ben ik gaan beseffen dat muziek iets formidabels kan zijn, iets waar je allerlei emoties kunt mee oproepen. Daardoor kreeg ik zin om er helemaal voor te gaan. Men deed me solo’s zingen. Dat gaf me zelfvertrouwen. Beetje bij beetje begon ik te beseffen dat ik een stem had die anders klonk. Ik wilde er helemaal voor gaan en solo gaan zingen.

Komt het daardoor dat u uitsluitend in het Engels zingt?

AOTR — Ja, zeker en vast. In het Engels zingen gebeurde op een tamelijk natuurlijke wijze. Die taal gaat heel goed samen met muziek en ik heb altijd naar Angelsaksische groepen geluisterd. Ik ben een beetje schuchter: in een andere taal zingen is een vorm van zelfbescherming. In het Frans moet je veel sterker staan op tekstgebied. Ik denk bijvoorbeeld aan mijn liedje Mystery Light, dat een beetje sensueel is. Dat aspect kan ik beter uitdrukken in het Engels (gelach). Het Engels vormt dan een soort kuisheidssluier. Ik wijs het Frans echter niet af, maar ik denk dat ik eerst nog wat rijper moet worden.

De eerste keer dat we Easy Come, Easy Go beluisterden, hadden we nooit de link kunnen leggen naar het meisje uit The Voice. Wilde je opzettelijk verwarring zaaien?

AOTR — Bij The Voice ben ik echt “helemaal bloot” opgekomen. Ik was mezelf nog volop aan het ontdekken. Dat was cool, want ik heb een positieve, naïeve en kinderlijke boodschap meegegeven. Dat was niet echt opzettelijk, niet echt berekend. Ik ben van nature een beetje zo en de productie heeft daarop ingespeeld. Dat vond ik niet onaangenaam. Maar na de uitzending zei ik bij mezelf dat ik het nu wel een beetje had gehad met dat personage. Ik wilde dat men me wat ernstiger zou nemen.

De muzikale wereld die u bij The Voice bracht, is radicaal anders dan degene die u nu aanreikt. Waren dat dus niet uw keuzes?

AOTR — Je moest dingen doen die het grote publiek graag heeft. Ik heb liedjes gebracht waarvan ik hou, maar dat betekent niet noodzakelijk dat het degene zijn waar ik altijd naar luister. Ik ben een fan van groepen uit het noorden. Ze hebben een andere manier van muziek maken dan wij en ze beheersen de klanken op een speciale manier. Je hoort onmiddellijk dat een stuk van daar komt. Ik heb natuurlijk veel naar Björk geluisterd. Nu doe ik dat minder. Ik hou ook veel van James Blake. Ik heb graag een mengeling van technologie en muziek in iets dat een beetje zuiver is. Ik ben er niet zeker van of het publiek van The Voice dat zou hebben begrepen of geapprecieerd.

De beste manier om succes te hebben na een zangwedstrijd op televisie, zou dat niet zijn om die niet te winnen, zoals Olivia Ruiz en Camilla Jordana?

AOTR — Vast en zeker! Er bestaan natuurlijk enkele uitzonderingen. Maar wanneer je een wedstrijd wint, moet je heel goed weten welke richting je precies wilt uitgaan, want alle dingen volgen elkaar zeer snel op. Je krijgt het ene contract na het andere en een paar maanden later moet er al een single zijn. In dergelijke omstandigheden valt het niet mee om een echt originele wereld te scheppen. Dat is de reden waarom er ietwat ruwe creaties ontstaan, die jammer genoeg soms zielloos zijn. Wanneer je verliest, heb je veel meer ruimte.

Dankzij The Voice kon je Marc Pinilla ontmoeten. Hoe verliep de samenwerking met hem?

AOTR — Marc heeft de zaken in gang gezet. Hij was het, die het album samenstelde. We wonen in dezelfde streek en een maand na het einde van de uitzending stuurde hij me een sms om te vragen of ik zin had om een cover te maken. Hij nodigde me uit in zijn studio te Hautrage, waar ook mijn koor gevestigd is. Het is weinig bekend, maar Hautrage vormt het middelpunt van België (gelach)! We zijn begonnen met een cover te maken van Princes van Oscar and the Wolf. Toen hij merkte dat het iets moois werd, spoorde hij me aan om te schrijven. Ik had nog nooit een liedje geschreven. Die stap had ik nooit durven zetten. Maar het ging tamelijk snel. Ik zag in dat alles toegelaten is bij zuivere creativiteit. Marc heeft mij verder doen gaan dan wat ik dacht dat ik aankon. In de helft van het album merkte ik dat veel nummers nostalgisch waren. Hij was het die me zei dat ik een meer groovy en sensuele titel moest maken en dat ik dat zeker en vast kon. Zonder Marc had ik nooit die weg durven inslaan. In de studio componeert hij de melodie en werkt die uit, terwijl ik tegelijkertijd schrijf. Dat gebeurt heel intuïtief.  Wanneer men begint met vastomlijnde ideeën, gaat de vaart eruit. Je laat je dus dragen, je hebt een goede feeling. We houden ons bezig met de demo, maar het is Tim Bran die voor de aankleding zorgt, die de arrangementen maakt. Hij voegt er een interessante dimensie aan toe.

Inderdaad, want we voelen geen invloed van Suarez, zoals we hadden kunnen verwachten.

AOTR — Met Marc hebben we dingen kunnen verkennen, die beter bij mijn persoonlijkheid passen. Hij is iemand die mensen heel goed aanvoelt. Hij heeft talent voor veel dingen.

Waren de door Tim Bran geproducete groepen voorbeelden voor u?

AOTR — Ja, natuurlijk! Zo is de samenwerking trouwens begonnen. Ik ben een fan van London Grammar en samen met Marc hebben we het mailadres van de producer gevonden. Ongelooflijke mazzel: hij heeft direct geantwoord. Een maand later gingen we naar zijn studio. Alles viel netjes op zijn plaats, alsof ik daar op het juiste moment op de juiste plek was. Zonder Tim Bran had het album zeker anders geklonken. Hij geeft er een luchtige, atmosferische en elektro-toets aan, waar ik dol op ben, maar ook intensere en agressievere klanken. Hij kan goochelen met verschillende sferen, die hij zeer goed beheerst.

U besteedt veel aandacht aan uw voorkomen. Is er iets dat u speciaal verzorgt? Doet u dat werk zelf of is het de productie?

AOTR — Het vormt een geheel. In dat milieu is er een gulden regel, die zegt dat het imago 50 % van het werk is. Je mag het dus niet verwaarlozen, je moet eraan denken, het is een instrument. Ik heb zelf de leiding genomen. Ik heb ook besloten om hoofdzakelijk met Belgische stilisten te werken, onder wie Jean-Paul Lespagnard. Ik wilde een stijl met wat fantasie ontwikkelen, wat hem goed afgaat, want hij is helemaal knetter (gelach). Vanavond open ik het concert in de Ancienne Belgique met een van zijn creaties; een jurk die hij als een eerstecommuniekleedje op het toneel wilde. Maar het roze haar komt gewoonweg voort uit mijn belangstelling voor de Japanse it girls. Ik kan mij mezelf trouwens niet meer inbeelden zonder dat roze kapsel. Dat voegt er iets dynamisch aan toe. Ik ben 20 en dat is cool!

Hoe ziet u de overstap naar de internationale scene?

AOTR — Het huidige succes heeft me al verrast. Zo'n reactie had ik niet verwacht. Dat is een prachtige verrassing. Je probeert inderdaad internationaal door te breken. Ongeveer een jaar geleden werd er een contract gesloten met Sony. Dat is minder vanzelfsprekend dan in België, want er zijn veel concurrenten. Ik begin festivals te doen in Frankrijk en Duitsland. In de lente moet ik deelnemen aan een leuk festival van een week in Austin, het South by Southwest (SXSW). Dat is een enorm geval in Amerikaanse stijl, waar de mensen grosso modo hun inkopen komen doen. Dat kan deuren openen. Vlaanderen zal meer tijd vragen. Mijn producer is bezig daar data vast te leggen. We wachten tot mijn naam wat bekend is. Ik moet in alle geval ook [PIAS] danken. Ze zijn superactief en vormen een van de leukste onafhankelijke labels. Ze hebben het succes ondersteund. Ze zijn supergemotiveerd.

Hoe ziet u de toekomst? Gaat u voortdoen in dezelfde muzikale stijl?

AOTR — Alleen reeds op tekstniveau zou ik dieper willen gaan, duidelijker standpunten innemen over onderwerpen die iedereen raken. Ik besef dat ik in dit album alleen maar over mezelf praat en ik zou onderwerpen willen aansnijden die meer mensen aanspreken. Voor de klanken zou ik meer tests willen doen. Experimenteren, de technologie loslaten op mijn stem en ook meer componeren.

Welke kunstenaars inspireren u momenteel? Van wie zou u dolgraag het voorprogramma doen?

AOTR — Voor het ogenblik ben ik weg van de Noorse Emilie Nicolas en Aurora. Als ik twijfel, vraag ik me af wat zij in dat geval zouden doen. Ik deed al het voorprogramma van Oscar and the Wolf en ik droom ervan dat van Peter Gabriel te doen! Ik zie het ook wel zitten om op tournee te gaan met de (eveneens Noorse) Anna Of The North, die deze avond mijn voorprogramma doet.

Denkt u dat het succes u veranderd heeft?

AOTR — Ik blijf in alle geval met een been in het leven van een normaal meisje van 20 jaar staan. Ik volg trouwens een opleiding voor onderwijzeres in het lager onderwijs. Ik ben authentiek, heel spontaan, maar ook een beetje speciaal en onhandig. Ik hang makkelijk de clown uit. Ik wil zo eerlijk en eenvoudig mogelijk blijven. 

 

 

www.aliceontheroof.com


 

BIO EXPRESS
1995 — Alice wordt op 23 januari geboren in Bergen.
2012 — Na haar studies in Oregon keert Alice in 2013 terug naar Belgie, waar ze haar eigen liedjes begint te schrijven.
2014 — In april eindigt ze als halvefinaliste in The Voice Belgique. Aan het eind van dat jaar probeert ze het onmogelijke en stuurt ze demo’s van muziek die ze samen met Marc Pinilla (Suarez) componeerde naar de Londense producer Tim Bran. Deze laatste valt voor haar ietwat aparte, kwetsbare stem en stelt haar voor om haar eerste album te produceren.
2016Higher, haar eerste album, verschijnt op 22 januari.

 

 

HAAR AANRADERS IN WALLONIË
SHOPPEN
In Bergen ben ik dol op een boetiekje van vintagekleding: Carnaby Street (www.carnabystreet.be)
TAFELEN
Mijn favoriete restaurant is Le Faitout in Saint-Ghislain (www.lefaitout.be)
WANDELEN
Ik heb een superconcert gedaan aan de scheepsliften van Strepy-Thieu, een superonthaal, een leuke plek om te bezoeken. Voor een uitstap beveel ik de moerassen van Harchies aan. Dat is een prachtig natuurreservaat. (www.oiseauxmaraisdharchies.be) En, Hautrage, natuurlijk (gelach)!
Your opinion counts